-1-
Love is like a circus....Love is like a gamble...Love is like wildflowers ..blah blah blah.
Kung saan- saan nila inihahalintulad ang salitang ‘love’. Madalas nga nakakalito na. Kung minsan eh wala naman koneksiyon tulad na lang nito ...
“Basketball......it’s like love.”
What the heck? I mean,seriously hindi ko sila mapag-connect.
***
“Anne, I love you so much”
”I love you too, Enzo”
Ang ganda ganda ng pinapanood ko. Feel na feel ko yung scene ng mga bida.Kakakilig. Maayos na sana ang lahat kung hindi lang nilipat ni kuya sa basketball channel. Lagi na lang ganun tuwing nanonood ako.
“Kuya! Bakit mo nilipat? Kita mong nanonood ako.”Bwisit talaga yang basketball na yan kahit kailan.
“Ang baduy naman kasi ng pinapanood mo Denise. Koreanovela.” Tumawa pa sya ng nakakaasar. Ang pangit na ‘toh. Ang sarap ganutan.
“Eto ang maganda.” Sabay turo nya sa tv. “Basketball”
“Tingin mo manonood ako nyan?Ayoko yan!”
Tumayo na ako at pumunta sa kwarto ko. Makatulog na nga lang.
“Dumaan nga pala si Yuan kanina, hinahanap ka. ” ang tamad talaga ‘nun lagi na lang sumisigaw.
Maya-maya naman, nagvibrate yung phone ko. May nagtext.
> Denise, dumaan ako jan sa inyo knina kya lng wla ka. Sa2bihin q lng . Bkas na po ung flight q. Tke care.I will mz u. -Yuan
> Ok. Take Care. God bLess.
Si Yuan , kaibigan ko yan.Kaklase ko sya noon sa Plainfield Elementary hanggang sa nagkahiwalay na kami ng school. Ako sa Brayden Johnson High School at sya sa St.John Academy. Ayos naman sya. Mabait, God-fearing, matalino,at mala-angel yung mukha...and my long time crush. Ayyy!!!
Krrringgg! Alarm clock. 5:30 na.Pasok na naman sa school. Nagready naman na ako. Naligo,nagbihis ,basta yung normal na ginagawa bago pumasok sa school. Nagbreakfast din naman ako. Rice, as usual,at egg na sunny side-up.My favorite. Oops, it’s 6:30.Time to go to school.
“Ate,alis na ako” yan si Ate Mye. Actually, kapatid sya ni Mama kaya lang bata pa daw sya kaya ‘ate Mye’ na lang. CLose din kami ng tita ko na yan.
“Ok.Ingat. Teka,hindi mo na hihintayin si Daryll?” si Daryll nga pala ang bunso kong kapatid.
“Naku, hindi na. Nagpapagwapo pa yun. Bukas pa matatapos. Tsaka dadaan pa ako sa simbahan.”
“Ah...sige pala. Lakad na.” sabi ko nga eh,lalakad na ako.
On my way to school,dumaan muna ako sa tindahan ni Manong Bert para bumili ng juicy fruit. Naubusan na kasi ako. Si Manong Bert ay kapatid ng lolo ko so parang lolo ko na din sya.
“Den-Den,eto na ang’ bagol gam’ mo. Anong grade mo na ba?”
Tumawa na lang ako.As usual,mali na naman ang pronounciation nya sa ‘bubble gum’ at tinatanong na naman nya kung anong grade ko. Eh halos araw araw na nya iyon tinatanong eh.
“3rd year high school na po, Manong.”
7 a.m na ako dumating sa school. Nagsimba muna ako saglit. Nakasabay ko naman si Leah papasok sa school. Si Leah matagal ko nang kaibigan yan.Kaklase ko din sya.
Ang ingay ng mga estudyante at yung mga teachers parang busy for some reasons. Bakit kaya?
“Leah,anong meron? Bakit hyper ang mga yan?”
“Hindi mo alam? Hindi ka ba nakikinig ng announcements?”
“Hindi.Kaya nga nagtatanong ako eh.”
“Ngayon ipapakilala yung varsities ng B.J high. ‘Lam mo yun, volleyball,soccer,at ang pinakaaabangan ng lahat...basketball.Excited na nga din ako.” Excited din sya?
“Leah, correction lang ha. Hindi ako kasama sa mga nag-aabang sa basketball.”
“Ay. Oo nga pala. Pasensya na, tao lang.”
Mukhang ako lang naman ang hindi excited sa araw na ito. Sumugod na sa gym yung mga kaklase ko noong narinig na turn na daw ng basketball team. Bakit ba ganun na lang ka-big deal ang Sports team? Lalo na yang basketball na yan. Ganoon nga siguro kapag foreigner ang owner. American pa. Kaya big deal yung sports.
Hindi ako sumama sa mga kaklase ko. Doon ako tumambay sa garden malapit sa room namin. Naupo ako doon at binunot-bunot ko yung mga damo. Wala lang, trip lang. tiyak magagalit yung hardinero kapag nakita nya yung pinaggagawa ko. Mula sa kinanauupuan ko ay naririnig ko pa ang sigawan ng mga tao sa gym. OA ha.
Matagal-tagal din ako nandun tapos bigla na lang may nagsalita sa likod ko.
“Oi, hindi dapat kinakalbo yung garden? Bakit mo ba ginagawa yan?” hoy may pangalan ako no! and it’s not ‘oi’
“Wala. Gusto ko lang.” Sabi ko naman habang nakatingala sa kanya. Tapos Umupo sya sa tabi ko.
“Bat hindi ka pumunta sa gym? Nandoon lahat sila.”
“Ayoko dun. Mamaya na lang kapag volleyball na. Hindi naman ako interesado sa basketball.Pati sa mga players. Walang kwenta yun. I hate basketball. ”
“Talaga? Bakit naman?”
“Basta. May reason kung bakit.”
“Alam mo,ayos naman ang basketball eh---” Hindi na nya natapos yung sasabihin nya dahil pumito si Sir Mike na nandoon malapit sa locker room.Sa pagkakaalam ko,coach sya ng isa sa mga sports team ng B.J.H.S.
“V-jay Radley Rivera, halika nga dito. Kung saan-saan ka nagsusuot. Captain ka pa naman.” Sumisigaw pa si Sir kasi nga malayo sya. Bakit hindi na lang kaya sya lumapit kaysa nagsisisigaw sya.
“Tawag na naman ako, buong pangalan pa.Sige Denise, una na ‘ko.” Tumayo na sya at naglakad na.Ako naman, nakatayo na rin doon.
“Teka, Captain ka? Ng ano?”
Tumango naman sya tapos hinawakan yung damit nya na tipong pinakikita sa akin yung nakaprint doon at sinabing...
“Yup. Captain ball ako...ng basketball.”
-2-
Nagsmile naman sya tapos tumakbo na dahil pumito ulit si Sir .
Ang tanga ko talaga. Naka pang- basketball pala sya. Bakit ba hindi ko napansin yun? Naka black and green na jersey sya.Tapos nakalagay doon yung logo ng school at yung name ng team.‘warriors’ .
Sya pala ang captain. Nyay! Kakahiya. Ininsulto ko yung sport nya. Napikon kaya yun? Well, anong magagawa ko. Ayoko naman talaga ng basketball.
Sino nga ba yung kausap ko na’yun? Well, sya si V-jay Radley Rivera. Bukod sa captain sya ng basketball (na ngayon ko lang nalaman), classmate ko din pero hindi kami close.Sikat sya sa school palibhasa basketball player.Crush ng bayan.Doon sa ‘bayan’ hindi po ako kasali dahil I can’t imagine myself admiring a basketball player. Medyo suplado rin minsan.Ahmm...ano pa ba? Wala na. That’s all I know.
Hindi naman kami nagklase kanina dahil nga sa varsity thing na yun. Nanood sila sa gym at ako?kinalbo ko yung garden.
Habang papalabas sa gate,nakita ko si V-jay. Nagsmile sya sa akin kaya ngumiti na rin ako. Ngiting pilit.
Pag-uwi ko sa bahay,nagsoundtrip na lang ako dahil wala naman kaming homework. Hindi na ako nag-attempt manuod ng tv dahil tiyak naman na ililipat ni kuya sa basketball channel. Nakatulog na nga siguro ako habang nakikinig sa iPod, dahil ang sunod na nalaman ko, umaga na pala.
Nagriring yung phone ko.
Mama calling...
“Hi Ma. I’m fine. I know pupuntahan ko nga sya mamaya. Yeah.promise.”
That’s my mom. Kahit na malayo sya, she still calls me just to check if I’m fine. Especially sa mga araw na tulad nito. Pumasok naman na ako sa school. Dumaan muna ako sa simbahan. This time, kasama ko si Daryll at Kuya Darren.
Maaga pa ng dumating ako sa school. Napatingin naman ako sa basketball court,kaya may naalala ako. Bigla naman dumating si Leah.
“Oi, ang lalim ng iniisip mo dyan.”
“May naalala lang ako.” Nakatingin pa rin ako sa basketball court.
“Ang tagal na rin pala ‘noh?” Tumango naman ako.Alam ko naman alam nya kung ano yung naalala ko na yun. “Tara nga,lakad tayo”
Naglakad-lakad nga kami ni Leah.Panay naman ang tira nya ng jokes. Para naman ngumiti ako dahil parang byernes santo daw ang mukha ko. Effective naman yung jokes nya kahit paano.
Nakafocus naman ako sa lessons namin. Kahit na medyo lumilipad yung isip ko paminsan-minsan. Nung breaktime,naupo lang ako doon sa may malaking payong at nagchew ng juicy fruit. Si Leah naman ay wala dahil may meeting yung club nila kaya solo flight ang drama ko.
“Denise.”
Nasan ba yun? Tumingin ako sa gilid at sa likod ko pero wala naman. Yun pala nasa harapan ko na. Si V-jay. Ang hilig manggulat nito.
“Ikaw na naman? Ginulat mo ko ha. Bigla ka na lang nasulpot.” Tumawa naman sya tapos umupo sa tapat ko.
“Sorry po. Ang layo ng tingin mo eh kaya hindi mo ko napansin. May problema ka ba?”
“Ha..ano...wala.” at kung meron, hindi ko rin naman sasabihin sayo.
“Alam mo kung kailangan mo ng kausap, pwede naman ako.”
“Ok lang ako. Thanks anyway.”
“Sigurado ka?” Yung tingin naman nya ay parang nagdududa pa.
“Oo nga.” Kulit ah.
Tumango ako tapos inalok ko naman sya ng juicy fruit. Tinanggap naman nya tapos nagblow sya ng bubble. Pinapatunog pa nga nya ng malakas. Hanga naman ako dahil ang kaya ko lang ay yung simpleng bubble.Nagkwentuhan naman kami tungkol doon sa last subject namin. Nagalit kasi si Ms. Guevarra. Katakot nga yun eh. Parang kakainin kami. Nagring naman na yung bell kaya bumalik na kami sa room.
Noong uwian na, bumili muna ako ng juicy fruit doon sa labas ng school.Tinawag naman ako ni Leah at niyaya akong sumabay sa kanila pero tumanggi ako. May dadalawin pa kasi ako.
“ Ok lang. Wag na. Baka magtagal ako eh.”
“Sure ka ha?" tumango naman ako.”Sige pala. Bye na. Ingat ka. ”
Umalis na sya at ako naman naglakad na rin. Dumaan muna ako sa flower shop at bumili ng bulaklak para kay Dustin. Dumeretso naman ako sa Holy Cross Cemetery kung saan sya nakalibing. Naupo ako doon sa damuhan. Nilagay ko yung flowers at sinindihan ko yung candle.
“9 years na rin, Dustin. Ang tagal na. Miss na miss na kita.” Hindi ko naman napigilan yung luha ko. Sabagay ok lang naman. Wala din namang ibang tao dito. Nagsasalita pa rin ako doon. Nagkwekwento kay Dustin tungkol sa mga bagay-bagay na nangyayari sa akin.
In the corner of my eye, may nakita akong sapatos. Kinabahan ako, baka kung sino na yun. Dahan-dahan akong lumingon.
“Denise.” Nagbuntong hininga naman ako. Hay....si V-jay lang pala.
Na naman?
“Tinakot mo ko dun ah. Anong ginagawa mo dito?” Tumayo na din ako.
“Sorry, sinundan kasi kita. ” Nyay.stalker!
“Kanina kasi sa school, napansin ko, something’s wrong with you.” Tumingin lang ako sa kanya tapos ibinalik ko yung tingin ko doon sa lapida.
“Dustin Lorence Mendoza?”
-3-
"Who is he?"
“Kapatid ko sya.Actually, twin brother ko. ”
Tumingin ulit sya sa lapida.Tingin ko binabasa nya yung mga nakasulat doon. Yung dalawang kamay nya ay nasa bulsa nya.
“Death day nya pala ngayon. Now I know the reason why you’re sad."
“Oo.eto nga yung reason.”
“Ok lang bang itanong kung ano yung nangyari sa kanya?”
“Ah..ano..” sasabihin ko ba o hindi? Sabagay, hindi na rin naman maibabalik si Dustin kung itatago ko. Baka makatulong din naman kung ishare ko.
“Sobrang close kami ni Dustin.He’s my twin brother, savior, and best friend in one. He passed away 5 years ago. Sobrang lungkot ko ‘nun. Kasali sya sa isang basketball team. May game sila noon then naaksidente sya. Tumama yung ulo nya sa semento. Nawalan sya ng malay. Noong dinala namin sya sa hospital. Ang sabi internal bleeding daw. Then, after 15 hours, nagclot yung blood sa utak nya kaya nawalan ng oxygen dun. Dahilan kung bakit sya namatay. At yun din ang reason kung bakit biglang nawalan na ako ng gana sa basketball...” Hindi ko na napigilan ang pagpatak ng mga luha ko. Sunud-sunod na.
“Sorry.” Pinunas nya yung luha ko ng panyo nya.
“I’m sure, hindi nya gugustuhin na i-hate mo ang basketball.”
“Kung iisipin mo OA di ba? Pero narerefresh kasi sa utak ko yung mga nangyari noong araw na ‘yun. Lalo na kapag nakakakita ako ng basketball game or yung mga bagay na related ‘dun. I just hate the feeling. Ayoko na maramadaman ulit yung mga naramdaman ko nung time na yun. Kung hindi naman dahil sa basketball, buhay pa sana ngayon si Dustin. ”
“Hindi kita masisisi dyan. Pero ‘lam mo, basketball is awesome...Malalaman mo din someday..“ Sabi mo lang yan dahil basketball player ka. Favorite sport mo kaya nasabi mo na it’s ‘awesome’.
“it’s like love.”
Hindi ko naman na pinansin yung sinabi nya. Napansin ko kasi na madilim na. Inayos ko na yung flowers at kinuha ko na yung bag ko. Inalis ko yung mga tuyong dahon sa paligid ng pangalan ni Dustin. Dapat kanina ko pa ginawa kaya lang nalimutan ko. Pagkatapos noon ay tumayo na ko.
“V-jay, uuwi na ako. Baka hinahanap na ako sa bahay. Ikaw ba?”
“Uuwi na rin. Sabay na pala tayo. San ba ang sa inyo?”
“Westview.”
“Tamang tama pala. Tara na.”
Naglakad na kami noon. Medyo nakakatakot nga dahil gabi na. Konti lang yung ilaw at walang mga tao sa paligid. Idagdag mo pa yung fact na nasa libingan kami.
Paglabas sa gate ng Holy Cross Cemetery, Nagkwentuhan na kami. Si V-jay naman patingin –tingin sa lupa, magsasalita, tapos titingin sa akin at ngingiti paminsan-minsan. Binigyan ko na naman sya ng juicy fruit at pinatunog na naman nya. Kainis talaga.Bakit hindi ako marunong nun?
Sa bahay naman, pinapasok ko sya pero hanggang terrace lang. Nandoon din sina kuya Darren at Daryll kaya pinakilala ko naman. Hindi na rin daw sya magtatagal dahil may homework pa.
“Thanks ha.”
“No problem. Basta ‘wag ka na malungkot. I’m sure masaya na sya kung nasan man sya ngayon,kaya dapat ganun ka rin sa kanya.” Tumango lang naman ako sa kanya.
Sinamahan ko naman hanggang sa gate. Nagtataka lang ako kung bakit pakanan sya.Dapat pakaliwa eh.
“Ei, bakit dyan ka pupunta? Pabalik yan ah.”
“Alam ko. Dito ako papunta kasi dito daan pauwi sa amin.”
“Ha? Eh saan ba ang bahay nyo?” sabi ko naman.
“Sa Freemont.” Ha? Sa Freemont? 5 na kanto na ang lumampas bago ang bahay namin. Akala ko naman mas malayo yung kanila.
“Sana pala hindi mo na ako hinatid napalayo ka pa.”
“Ayos lang yun.Basta ikaw.Bye, Denise. Goodnight.” Basta ako? Anong meron?
Naglakad naman na sya ‘nun,malamang pauwi sa kanila. Ako naman, sinarado ko yung gate at pumasok na sa loob. Maggagawa pa kasi ng homework.
Mag-10 p.m. na yata ako natulog. May nagtext pa nga sa akin eh.
>Ei, Denise. Good nyt po. Swit dreams...
–V-jay.
>Nyt2.
Nagreply naman ako pero maikli na lang,konti na lang load ko eh at tsaka inaantok na rin ako. Naisip ko lang, kakaiba ang araw na ‘to not just because it’s Dustin’s death day. Hindi lang ako makaapinawala na kasama ko kanina ang team captain ng basketball team ng Brayden High.
It’s just so unusual. Hindi rin nagtagal, nakatulog na ako.
Love is like a circus....Love is like a gamble...Love is like wildflowers ..blah blah blah.
Kung saan- saan nila inihahalintulad ang salitang ‘love’. Madalas nga nakakalito na. Kung minsan eh wala naman koneksiyon tulad na lang nito ...
“Basketball......it’s like love.”
What the heck? I mean,seriously hindi ko sila mapag-connect.
***
“Anne, I love you so much”
”I love you too, Enzo”
Ang ganda ganda ng pinapanood ko. Feel na feel ko yung scene ng mga bida.Kakakilig. Maayos na sana ang lahat kung hindi lang nilipat ni kuya sa basketball channel. Lagi na lang ganun tuwing nanonood ako.
“Kuya! Bakit mo nilipat? Kita mong nanonood ako.”Bwisit talaga yang basketball na yan kahit kailan.
“Ang baduy naman kasi ng pinapanood mo Denise. Koreanovela.” Tumawa pa sya ng nakakaasar. Ang pangit na ‘toh. Ang sarap ganutan.
“Eto ang maganda.” Sabay turo nya sa tv. “Basketball”
“Tingin mo manonood ako nyan?Ayoko yan!”
Tumayo na ako at pumunta sa kwarto ko. Makatulog na nga lang.
“Dumaan nga pala si Yuan kanina, hinahanap ka. ” ang tamad talaga ‘nun lagi na lang sumisigaw.
Maya-maya naman, nagvibrate yung phone ko. May nagtext.
> Denise, dumaan ako jan sa inyo knina kya lng wla ka. Sa2bihin q lng . Bkas na po ung flight q. Tke care.I will mz u. -Yuan
> Ok. Take Care. God bLess.
Si Yuan , kaibigan ko yan.Kaklase ko sya noon sa Plainfield Elementary hanggang sa nagkahiwalay na kami ng school. Ako sa Brayden Johnson High School at sya sa St.John Academy. Ayos naman sya. Mabait, God-fearing, matalino,at mala-angel yung mukha...and my long time crush. Ayyy!!!
Krrringgg! Alarm clock. 5:30 na.Pasok na naman sa school. Nagready naman na ako. Naligo,nagbihis ,basta yung normal na ginagawa bago pumasok sa school. Nagbreakfast din naman ako. Rice, as usual,at egg na sunny side-up.My favorite. Oops, it’s 6:30.Time to go to school.
“Ate,alis na ako” yan si Ate Mye. Actually, kapatid sya ni Mama kaya lang bata pa daw sya kaya ‘ate Mye’ na lang. CLose din kami ng tita ko na yan.
“Ok.Ingat. Teka,hindi mo na hihintayin si Daryll?” si Daryll nga pala ang bunso kong kapatid.
“Naku, hindi na. Nagpapagwapo pa yun. Bukas pa matatapos. Tsaka dadaan pa ako sa simbahan.”
“Ah...sige pala. Lakad na.” sabi ko nga eh,lalakad na ako.
On my way to school,dumaan muna ako sa tindahan ni Manong Bert para bumili ng juicy fruit. Naubusan na kasi ako. Si Manong Bert ay kapatid ng lolo ko so parang lolo ko na din sya.
“Den-Den,eto na ang’ bagol gam’ mo. Anong grade mo na ba?”
Tumawa na lang ako.As usual,mali na naman ang pronounciation nya sa ‘bubble gum’ at tinatanong na naman nya kung anong grade ko. Eh halos araw araw na nya iyon tinatanong eh.
“3rd year high school na po, Manong.”
7 a.m na ako dumating sa school. Nagsimba muna ako saglit. Nakasabay ko naman si Leah papasok sa school. Si Leah matagal ko nang kaibigan yan.Kaklase ko din sya.
Ang ingay ng mga estudyante at yung mga teachers parang busy for some reasons. Bakit kaya?
“Leah,anong meron? Bakit hyper ang mga yan?”
“Hindi mo alam? Hindi ka ba nakikinig ng announcements?”
“Hindi.Kaya nga nagtatanong ako eh.”
“Ngayon ipapakilala yung varsities ng B.J high. ‘Lam mo yun, volleyball,soccer,at ang pinakaaabangan ng lahat...basketball.Excited na nga din ako.” Excited din sya?
“Leah, correction lang ha. Hindi ako kasama sa mga nag-aabang sa basketball.”
“Ay. Oo nga pala. Pasensya na, tao lang.”
Mukhang ako lang naman ang hindi excited sa araw na ito. Sumugod na sa gym yung mga kaklase ko noong narinig na turn na daw ng basketball team. Bakit ba ganun na lang ka-big deal ang Sports team? Lalo na yang basketball na yan. Ganoon nga siguro kapag foreigner ang owner. American pa. Kaya big deal yung sports.
Hindi ako sumama sa mga kaklase ko. Doon ako tumambay sa garden malapit sa room namin. Naupo ako doon at binunot-bunot ko yung mga damo. Wala lang, trip lang. tiyak magagalit yung hardinero kapag nakita nya yung pinaggagawa ko. Mula sa kinanauupuan ko ay naririnig ko pa ang sigawan ng mga tao sa gym. OA ha.
Matagal-tagal din ako nandun tapos bigla na lang may nagsalita sa likod ko.
“Oi, hindi dapat kinakalbo yung garden? Bakit mo ba ginagawa yan?” hoy may pangalan ako no! and it’s not ‘oi’
“Wala. Gusto ko lang.” Sabi ko naman habang nakatingala sa kanya. Tapos Umupo sya sa tabi ko.
“Bat hindi ka pumunta sa gym? Nandoon lahat sila.”
“Ayoko dun. Mamaya na lang kapag volleyball na. Hindi naman ako interesado sa basketball.Pati sa mga players. Walang kwenta yun. I hate basketball. ”
“Talaga? Bakit naman?”
“Basta. May reason kung bakit.”
“Alam mo,ayos naman ang basketball eh---” Hindi na nya natapos yung sasabihin nya dahil pumito si Sir Mike na nandoon malapit sa locker room.Sa pagkakaalam ko,coach sya ng isa sa mga sports team ng B.J.H.S.
“V-jay Radley Rivera, halika nga dito. Kung saan-saan ka nagsusuot. Captain ka pa naman.” Sumisigaw pa si Sir kasi nga malayo sya. Bakit hindi na lang kaya sya lumapit kaysa nagsisisigaw sya.
“Tawag na naman ako, buong pangalan pa.Sige Denise, una na ‘ko.” Tumayo na sya at naglakad na.Ako naman, nakatayo na rin doon.
“Teka, Captain ka? Ng ano?”
Tumango naman sya tapos hinawakan yung damit nya na tipong pinakikita sa akin yung nakaprint doon at sinabing...
“Yup. Captain ball ako...ng basketball.”
-2-
Nagsmile naman sya tapos tumakbo na dahil pumito ulit si Sir .
Ang tanga ko talaga. Naka pang- basketball pala sya. Bakit ba hindi ko napansin yun? Naka black and green na jersey sya.Tapos nakalagay doon yung logo ng school at yung name ng team.‘warriors’ .
Sya pala ang captain. Nyay! Kakahiya. Ininsulto ko yung sport nya. Napikon kaya yun? Well, anong magagawa ko. Ayoko naman talaga ng basketball.
Sino nga ba yung kausap ko na’yun? Well, sya si V-jay Radley Rivera. Bukod sa captain sya ng basketball (na ngayon ko lang nalaman), classmate ko din pero hindi kami close.Sikat sya sa school palibhasa basketball player.Crush ng bayan.Doon sa ‘bayan’ hindi po ako kasali dahil I can’t imagine myself admiring a basketball player. Medyo suplado rin minsan.Ahmm...ano pa ba? Wala na. That’s all I know.
Hindi naman kami nagklase kanina dahil nga sa varsity thing na yun. Nanood sila sa gym at ako?kinalbo ko yung garden.
Habang papalabas sa gate,nakita ko si V-jay. Nagsmile sya sa akin kaya ngumiti na rin ako. Ngiting pilit.
Pag-uwi ko sa bahay,nagsoundtrip na lang ako dahil wala naman kaming homework. Hindi na ako nag-attempt manuod ng tv dahil tiyak naman na ililipat ni kuya sa basketball channel. Nakatulog na nga siguro ako habang nakikinig sa iPod, dahil ang sunod na nalaman ko, umaga na pala.
Nagriring yung phone ko.
Mama calling...
“Hi Ma. I’m fine. I know pupuntahan ko nga sya mamaya. Yeah.promise.”
That’s my mom. Kahit na malayo sya, she still calls me just to check if I’m fine. Especially sa mga araw na tulad nito. Pumasok naman na ako sa school. Dumaan muna ako sa simbahan. This time, kasama ko si Daryll at Kuya Darren.
Maaga pa ng dumating ako sa school. Napatingin naman ako sa basketball court,kaya may naalala ako. Bigla naman dumating si Leah.
“Oi, ang lalim ng iniisip mo dyan.”
“May naalala lang ako.” Nakatingin pa rin ako sa basketball court.
“Ang tagal na rin pala ‘noh?” Tumango naman ako.Alam ko naman alam nya kung ano yung naalala ko na yun. “Tara nga,lakad tayo”
Naglakad-lakad nga kami ni Leah.Panay naman ang tira nya ng jokes. Para naman ngumiti ako dahil parang byernes santo daw ang mukha ko. Effective naman yung jokes nya kahit paano.
Nakafocus naman ako sa lessons namin. Kahit na medyo lumilipad yung isip ko paminsan-minsan. Nung breaktime,naupo lang ako doon sa may malaking payong at nagchew ng juicy fruit. Si Leah naman ay wala dahil may meeting yung club nila kaya solo flight ang drama ko.
“Denise.”
Nasan ba yun? Tumingin ako sa gilid at sa likod ko pero wala naman. Yun pala nasa harapan ko na. Si V-jay. Ang hilig manggulat nito.
“Ikaw na naman? Ginulat mo ko ha. Bigla ka na lang nasulpot.” Tumawa naman sya tapos umupo sa tapat ko.
“Sorry po. Ang layo ng tingin mo eh kaya hindi mo ko napansin. May problema ka ba?”
“Ha..ano...wala.” at kung meron, hindi ko rin naman sasabihin sayo.
“Alam mo kung kailangan mo ng kausap, pwede naman ako.”
“Ok lang ako. Thanks anyway.”
“Sigurado ka?” Yung tingin naman nya ay parang nagdududa pa.
“Oo nga.” Kulit ah.
Tumango ako tapos inalok ko naman sya ng juicy fruit. Tinanggap naman nya tapos nagblow sya ng bubble. Pinapatunog pa nga nya ng malakas. Hanga naman ako dahil ang kaya ko lang ay yung simpleng bubble.Nagkwentuhan naman kami tungkol doon sa last subject namin. Nagalit kasi si Ms. Guevarra. Katakot nga yun eh. Parang kakainin kami. Nagring naman na yung bell kaya bumalik na kami sa room.
Noong uwian na, bumili muna ako ng juicy fruit doon sa labas ng school.Tinawag naman ako ni Leah at niyaya akong sumabay sa kanila pero tumanggi ako. May dadalawin pa kasi ako.
“ Ok lang. Wag na. Baka magtagal ako eh.”
“Sure ka ha?" tumango naman ako.”Sige pala. Bye na. Ingat ka. ”
Umalis na sya at ako naman naglakad na rin. Dumaan muna ako sa flower shop at bumili ng bulaklak para kay Dustin. Dumeretso naman ako sa Holy Cross Cemetery kung saan sya nakalibing. Naupo ako doon sa damuhan. Nilagay ko yung flowers at sinindihan ko yung candle.
“9 years na rin, Dustin. Ang tagal na. Miss na miss na kita.” Hindi ko naman napigilan yung luha ko. Sabagay ok lang naman. Wala din namang ibang tao dito. Nagsasalita pa rin ako doon. Nagkwekwento kay Dustin tungkol sa mga bagay-bagay na nangyayari sa akin.
In the corner of my eye, may nakita akong sapatos. Kinabahan ako, baka kung sino na yun. Dahan-dahan akong lumingon.
“Denise.” Nagbuntong hininga naman ako. Hay....si V-jay lang pala.
Na naman?
“Tinakot mo ko dun ah. Anong ginagawa mo dito?” Tumayo na din ako.
“Sorry, sinundan kasi kita. ” Nyay.stalker!
“Kanina kasi sa school, napansin ko, something’s wrong with you.” Tumingin lang ako sa kanya tapos ibinalik ko yung tingin ko doon sa lapida.
“Dustin Lorence Mendoza?”
-3-
"Who is he?"
“Kapatid ko sya.Actually, twin brother ko. ”
Tumingin ulit sya sa lapida.Tingin ko binabasa nya yung mga nakasulat doon. Yung dalawang kamay nya ay nasa bulsa nya.
“Death day nya pala ngayon. Now I know the reason why you’re sad."
“Oo.eto nga yung reason.”
“Ok lang bang itanong kung ano yung nangyari sa kanya?”
“Ah..ano..” sasabihin ko ba o hindi? Sabagay, hindi na rin naman maibabalik si Dustin kung itatago ko. Baka makatulong din naman kung ishare ko.
“Sobrang close kami ni Dustin.He’s my twin brother, savior, and best friend in one. He passed away 5 years ago. Sobrang lungkot ko ‘nun. Kasali sya sa isang basketball team. May game sila noon then naaksidente sya. Tumama yung ulo nya sa semento. Nawalan sya ng malay. Noong dinala namin sya sa hospital. Ang sabi internal bleeding daw. Then, after 15 hours, nagclot yung blood sa utak nya kaya nawalan ng oxygen dun. Dahilan kung bakit sya namatay. At yun din ang reason kung bakit biglang nawalan na ako ng gana sa basketball...” Hindi ko na napigilan ang pagpatak ng mga luha ko. Sunud-sunod na.
“Sorry.” Pinunas nya yung luha ko ng panyo nya.
“I’m sure, hindi nya gugustuhin na i-hate mo ang basketball.”
“Kung iisipin mo OA di ba? Pero narerefresh kasi sa utak ko yung mga nangyari noong araw na ‘yun. Lalo na kapag nakakakita ako ng basketball game or yung mga bagay na related ‘dun. I just hate the feeling. Ayoko na maramadaman ulit yung mga naramdaman ko nung time na yun. Kung hindi naman dahil sa basketball, buhay pa sana ngayon si Dustin. ”
“Hindi kita masisisi dyan. Pero ‘lam mo, basketball is awesome...Malalaman mo din someday..“ Sabi mo lang yan dahil basketball player ka. Favorite sport mo kaya nasabi mo na it’s ‘awesome’.
“it’s like love.”
Hindi ko naman na pinansin yung sinabi nya. Napansin ko kasi na madilim na. Inayos ko na yung flowers at kinuha ko na yung bag ko. Inalis ko yung mga tuyong dahon sa paligid ng pangalan ni Dustin. Dapat kanina ko pa ginawa kaya lang nalimutan ko. Pagkatapos noon ay tumayo na ko.
“V-jay, uuwi na ako. Baka hinahanap na ako sa bahay. Ikaw ba?”
“Uuwi na rin. Sabay na pala tayo. San ba ang sa inyo?”
“Westview.”
“Tamang tama pala. Tara na.”
Naglakad na kami noon. Medyo nakakatakot nga dahil gabi na. Konti lang yung ilaw at walang mga tao sa paligid. Idagdag mo pa yung fact na nasa libingan kami.
Paglabas sa gate ng Holy Cross Cemetery, Nagkwentuhan na kami. Si V-jay naman patingin –tingin sa lupa, magsasalita, tapos titingin sa akin at ngingiti paminsan-minsan. Binigyan ko na naman sya ng juicy fruit at pinatunog na naman nya. Kainis talaga.Bakit hindi ako marunong nun?
Sa bahay naman, pinapasok ko sya pero hanggang terrace lang. Nandoon din sina kuya Darren at Daryll kaya pinakilala ko naman. Hindi na rin daw sya magtatagal dahil may homework pa.
“Thanks ha.”
“No problem. Basta ‘wag ka na malungkot. I’m sure masaya na sya kung nasan man sya ngayon,kaya dapat ganun ka rin sa kanya.” Tumango lang naman ako sa kanya.
Sinamahan ko naman hanggang sa gate. Nagtataka lang ako kung bakit pakanan sya.Dapat pakaliwa eh.
“Ei, bakit dyan ka pupunta? Pabalik yan ah.”
“Alam ko. Dito ako papunta kasi dito daan pauwi sa amin.”
“Ha? Eh saan ba ang bahay nyo?” sabi ko naman.
“Sa Freemont.” Ha? Sa Freemont? 5 na kanto na ang lumampas bago ang bahay namin. Akala ko naman mas malayo yung kanila.
“Sana pala hindi mo na ako hinatid napalayo ka pa.”
“Ayos lang yun.Basta ikaw.Bye, Denise. Goodnight.” Basta ako? Anong meron?
Naglakad naman na sya ‘nun,malamang pauwi sa kanila. Ako naman, sinarado ko yung gate at pumasok na sa loob. Maggagawa pa kasi ng homework.
Mag-10 p.m. na yata ako natulog. May nagtext pa nga sa akin eh.
>Ei, Denise. Good nyt po. Swit dreams...
–V-jay.
>Nyt2.
Nagreply naman ako pero maikli na lang,konti na lang load ko eh at tsaka inaantok na rin ako. Naisip ko lang, kakaiba ang araw na ‘to not just because it’s Dustin’s death day. Hindi lang ako makaapinawala na kasama ko kanina ang team captain ng basketball team ng Brayden High.
It’s just so unusual. Hindi rin nagtagal, nakatulog na ako.
bravenet.com